obedience is fun

Ostatnia notka na temat obi pojawiła się jakieś 1,5 roku temu i poprzedzała ona moje pierwsze obikowe seminaria. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że wtedy o obi nie wiedziałam kompletnie nic! Serio! Był to dla mnie w ściśle określony sposób, ale jednak zestaw sztuczek do wykonania. Tyle.
Kiedy oglądam nasze stare filmiki z robieniem sztuczek a’la obi, gdzie przeważają wysokie emocje i dzikie pląsy na dywanie uświadamiam sobie jak wspaniałego mam psa i jak wiele błędów wybacza.

Namiot jest naszym domem

Kilka lat temu, zaraz po tym jak zdałem prawo jazdy pożyczyliśmy oldschoolowego pick-upa, załadowaliśmy nasz ekwipunek na pakę i ruszyliśmy w góry.

Jechaliśmy w kierunku Pienin, zdobywając po drodze Babią Górę i kilka szczytów w Tatach.

Mieszkaliśmy w namiocie, ale nigdy nie było nam ciasno - cały las i góry były naszym podwórkiem.

O emocjach, uczuciach i akceptacji

Nieprzypadkowo ten post publikujemy w walentynki. Piszemy o emocjach, miłości i uczuciach - oczywiście w kontekście psa i psich sportów. Nad tym wpisem pracowaliśmy wspólnie - jedną cześć napisała Ania, a drugą Piotr, stąd różne formy osobowe. Rio nie napisał nic, bo nie miał weny.
A na deser serwujemy przepis na romantyczne lody dla każdego zakochanego kundla. 
Sprawdźcie sami. 

Postanowienia noworoczne

Lubicie robić postanowienia noworoczne? Ja uwielbiam! A jeszcze bardziej lubię, wrócić do nich po roku i widzieć jak wiele udało nam się dokonać. Żeby dobrze zarchiwizować nasze cele na nadchodzący rok postanowiłam zrobić notkę o naszych celach związanych z Rio. Miło będzie z perspektywy czasu poddać je weryfikacji.

Sami sprawdźcie na co się szykujemy w 2015 roku!

100 dni agility i obi

Jakiś czas temu pisałam o portalu giveit100 i o naszym challengu by przez 100 dni trenować z psem.  Minęło już 36 dni treningów, więc czas na krótką relację z naszych działań.

Czy ten pies jest dostatecznie dobry?

Zauważyłam, że wiele trenujących osób najwięcej czasu i zaangażowania inwestuje w samego psa. Uczymy go balansu, skupienia, szybkości, podzielności uwagi... Czasem zapominamy jednak o sobie, a zwłaszcza o tym,  że każdy sport kynologiczny to sport drużynowy, w którym tak samo liczą się umiejętności psa, jak i przewodnika. Ćwicząc z psem oczekujemy od niego skupienia na zadaniu, świetnej kondycji i kontrolowania swojego ciała, jednak czy sami mu to oferujemy?

Pomysł na napisanie tej notki pojawił się podczas obozu agility, kiedy zdałam sobie sprawę z tego jak wiele mam pracy nad samą sobą, żeby stać się dobrym handlerem. Postanowiłam wtedy, że będę starać się jak tylko mogę, żeby poprawić swoją koordynację ruchową i być dla mojego psa czytelną.

Produkty nietestowane na zwierzętach

W tej notce chciałabym opowiedzieć Wam trochę o naszym podejściu do zakupów. Będzie zdecydowanie poważniej, bo o produktach nietestowanych na zwierzętach. 

Najnudniejszy psi sport

Od początku wiedziałam, że obedience jest nudne. Takie popisowe chodzenie przy nodze i monotonne zmiany pozycji to nie dla mnie, a tym bardziej nie dla mojego żywiołowego psa. 

Poza tym sport bez ruchu to nie sport! 

Nas interesuje tempo! Agility, frisbee, canicross i wszystko gdzie jest szybko. A nie dreptanie po trawniku…

Psy w Sarajewie

Dzisiaj szybka notka o Sarajewie. Będąc na naszym bałkan stop tripie nie mogliśmy ominąć tego miasta. Jednak ta część naszej wyprawy jak i obraz całej Bośni i Hercegowiny na długo zostanie nam w pamięci. 

Ile kosztuje nasz pies?

Dzisiaj możecie zajrzeć nam do portfela. Bez skrępowania pokazujemy wszystkie nasze psie wydatki. Śmiało! 

Z czym socjalizować psa?

Od jakiegoś czasu w naszych rozmowach coraz częściej pada zwrot „drugi pies”. 

Rio skończył już dwa lata i mamy silną potrzebę powiększenia naszego stada. Jeden pies na dwie osoby to za mało – kiepsko się dzieli. Cztery ręce do głaskania, a tylko jedno futro, poza tym jednocześnie tylko jedna osoba może trenować, a druga najwyżej pełni rolę statysty. 

Migawki z życia codziennego II

Jesteśmy psiarzami, wiadomo. Ale w naszych żyłach płynie sporo kociej krwi. Przede wszystkim dlatego, że lubimy chodzić własnymi drogami. 

Kochamy ludzi i życie wśród nich, ale cenimy naszą prywatność i niezmącony spokój. Oczywiście lubimy zaszaleć (eh, co to był za weekend…), ale analizując nasze decyzje można dojść do wniosku, że mamy tendencję do trzymania się trochę z boku. Dlatego zamiast tłocznej plaży przy jakimś kurorcie, wolimy puste szlaki mało popularnych masywów górskich.

Kto czytał wcześniejszy wpis (klik!), ten wie że musieliśmy przełożyć naszą wyprawę rowerową do Szwecji na przyszły rok. Spontanicznie zmieniliśmy plany i wywróciliśmy wszystko góry nogami, nawet północ zamieniliśmy z południem. Zamiast do Skandynawii, jedziemy na Bałkany.

Dlaczego tam? Bo lubimy smak samotnych podróży z lekką nutą dzikości, zwłaszcza kiedy włóczymy się z psem. 

Rejony Czarnogóry, Serbii i Albanii jeszcze nie zamieniły się w wakacyjne turystowiska i można tam przeżyć całkiem samotną podróż przez szlaki Gór Dynarskich, albo nago wskoczyć do Adriatyku. 

Tamtejsze góry są dziewicze i nieodkryte w porównaniu z Alpami, czy Tatrami. A wytwarzane przez tubylców w górskich chatach sery i rakija zachwycają smakiem… i ceną!

Jedziemy w październiku, gdy większość ludzi już dawno zapomni o swoich urlopach, a do świąt będzie jeszcze daleko. W ubiegłym roku Hiszpanię zwiedzaliśmy w grudniu. To też w naszym stylu, bo lubimy przeżywać przygody po swojemu i uciekamy od zatłoczonych przestrzeni, które narzucają swoje tempo i sposób spędzania czasu.

Ale co robić do czasu wymarzonego wyjazdu? Przecież od naszej podróży dzielą nas jeszcze dwa miesiące. Nie będziemy przecież siedzieć w domu i odrywać kartek z kalendarza. 

Kajakiem po rzekach

Nasz pies coraz lepiej daje sobie radę na kajaku (klik!). Oczywiście wolałby siedzieć w wodzie, niż na nudnym pokładzie, ale nie narzeka - przynajmniej nie przy nas. 

Do tej pory pływaliśmy po spokojnej Ślęzy, ale już niedługo spłyniemy Bystrzycą - 20km trasy w malowniczym klimacie parku krajobrazowego.  

Na stopa do Czech

Dzisiaj pierwszy raz spróbujemy pojechać na stopa z psem. Słyszeliśmy, że gdzieś w Pradze jest kino, w którym można oglądać filmy razem z psami. Musimy to sprawdzić! 

Zaraz pakujemy plecaki i ustawiamy się na trasie wylotowej z Wrocławia, żeby łapać okazję w kierunku granicy. Chcemy się przekonać, czy podróżowanie z psem na stopa wypali. Ale o wszystkim opowiemy po powrocie.

Rowerami za miasto

Kilka weekendów temu urządziliśmy psio-ludzką wyprawę rowerową do Doliny Baryczy. Tym razem planujemy krótszą trasę, żeby Rio nie zdążył znudzić się jazdą w przyczepie.

Zrobiliśmy przerwę w naszym rowerowym wyzwaniu (chcemy nauczyć psa spokojnej jazdy w przyczepie rowerowej klik!, klik!), więc najwyższa pora wrócić do realizacji marzeń.

Dogtrekking

Jesteśmy zakochani! Niedawno pisaliśmy o naszej nowej miłości od pierwszego przejścia, czyli o dogtrekkingu (klik!). Ostatni weekend sierpnia planujemy spędzić w Przesiece, gdzie ponownie spróbujemy swoich sił w marszobiegu z psem.

Po naszym pierwszym dogtrekkingu w Złotym Stoku nawiązaliśmy fajny kontakt z organizatorami i udostępniliśmy im nasze nagrania z trasy, dzięki temu powstał film (klik!), a my tym razem startujemy za darmo. 

Turystyka kulinarna 

Ale my nie zawsze jeździmy, pływamy, biegamy i trenujemy, czasami lubimy po prostu usiąść i porozmawiać. I właśnie wtedy szukamy nowego miejsca na kulinarnej mapie miasta, gdzie można dobrze zjeść, miło spędzić czas, a przede wszystkim, gdzie wpuszczają z psami. 

Naszym ostatnim odkryciem jest Nigdy nie zapomnę we Wrocławiu, lokal którego nazwa świetnie oddaje uczucie, jakie towarzyszy człowiekowi po wyjściu. Polecamy.

Wypady w góry

W górach ważniejsze dla nas jest kontemplowanie atrakcyjnej trasy, niż wchodzenie za wszelką cenę na wybrany wierzchołek. Ale zdobywanie szczytów to wyzwanie, które nieźle wkręca, dlatego my też zerkamy na różne spisy gór (Korona Gór Polski, Korona Sudetów Polskich) i odhaczamy kolejne punkty z listy.

Podobnie robimy z wrocławskimi parkami. Zabieramy psa, buty do biegania i zaliczamy trasy biegowe. Mamy swoje ulubione miejsca, ale cały czas szukamy nowych ścieżek i terenów, których jeszcze nie wybiegaliśmy.

Nad staw ze znajomymi

Każdy lubi się wychillować w niedzielę, zwłaszcza kiedy jest gorący dzień, a woda w jeziorze jest czysta i rześka. Wtedy z pomocą przychodzą (albo dzwonią) znajomi, za których namową pojechaliśmy na kąpielisko w Chrząstawie Małej. Pewnie ta nazwa nic wam nie mówi, ale warto dodać, że niedaleko znajduje się Browar Widawa, który od lat warzy tradycyjne rzemieślnicze piwo, a kilka warek przygotowali we współpracy z Tomaszem Kopyrą z bloga blog.kopyra.com.

Mając psa nie można być stale w centrum wydarzeń i trzeba trzymać się trochę z boku, co nie znaczy, że nie można realizować super przygód. Właściwie każda wolna chwila jest dobra, żeby zrobić coś wyjątkowego i niezwykłego.

Pies jest elementm popkultury

Ostatnio obserwując, to co dzieje się wokół mnie widzę coraz więcej psów... Ale nie na spacerach, tylko w książkach, publikacjach, zdjęciach, reklamach i różnych niecodziennych sytuacjach. I natknęło mnie to do napisania notki, która będzie opisem zjawiska jakie rzuciło mi się w oczy.

„W internecie nikt nie wie, że jesteś psem.” 

Personifikacja

Zauważyliście, że psiarze mają tendencję do uosabiania swoich pupili? My sami też to robimy. Podkładanie głosu pod codzienne zachowania psów to już standard. Taka personifikacja podkreśla, że psy są domownikami, członkami rodzin i społeczności, również internetowych.

Czytamy różne blogi (tu i tu), na których narracja jest prowadzona w pierwszej psiej osobie. Autorki tych blogów przyjmują perspektywę psa, co pozwala trafnie opisać emocje, jakie towarzyszą zwierzakom w wielu sytuacjach. 

Psy dostały prawo głosu i mogą komunikować innym "człowiekom" o swoich obawach, potrzebach i pragnieniach. Zaczynają uczestniczyć w społeczeństwie na równym stopniu z ludźmi.

Ciekawe jakie jeszcze psy z naszego otoczenia są tak wyszczekanymi narratorami? 

Modne psy

W internecie udzielają się również inne uczłowieczone psy. Dwa wrocławskie buldożki francuskie Emil i Franek, oraz ich amerykański odpowiednik Manny. Dlaczego piszę o nich? Bo są mega zabawni i mają niewyparzone języki. Zwróćcie uwagę, że mają typowo ludzkie imiona, posługują się młodzieżowym slangiem i przypisują sobie charakterystyczne dla ludzi cechy. Podczas wypowiedzi celowo popełniają błędy językowe, zwracają się do swoich opiekunek per matka, są stałymi bywalcami modnych kawiarni i wydarzeń kulturalnych. Poza tym wrocławskie buldożki są zagorzałymi kibicami futbolu amerykańskiego (Panther Wrocław), noszą koszulki i chustki z nadrukami i przepadają za typowo ludzkim żarciem. 

Buldożerki zyskały całe rzesze zwolenników (pewnie wolałyby określenie fanów), którzy kupują gadżety z ich wizerunkami, przesiąkają specyficzną manierą wypowiedzi i lajkują kolejne posty. 

Te psy to prawdziwi celebryci.

Psie dodatki

A Wasze psy ulegają trendom i modzie? 
Miedziane adresówki (o tutaj) zyskują coraz większe uznanie, a charakterystyczne wzory szelek i obroży stąd, albo stąd, są już kultowe. W psim półświatku taki detal nie ujdzie uwadze czujnego trendsettera, który błyskawicznie odróżni niszowy produkt robiony na zamówienie, od tego z seryjnej produkcji. Ręcznie robione smycze, obroże, nerki i szarpaki są elementem rozpoznawalnym wśród świadomych przewodników i ich modnych podopiecznych.

Kiedy my pierwszy raz wybieraliśmy obroże i szelki robione na zamówienie, to poświęciliśmy na to kilka godzin. Tyle różnych możliwości, kolorów niteczek i ciekawych wzorów, a każdy lepszy od poprzedniego... Ale w tym tkwi cała zabawa.

Pies tester

Na większości psich blogów (tutaj, tutaj albo tutaj) przynajmniej raz pojawiła się notatka dotycząca jakiegoś produktu lub usługi. Pies testuje karmę albo zabawkę, a bloger opisuje wady i zalety testowanego przedmiotu.

Niektórzy  poszli dalej w tej konwencji i w całości poświęcili swoje przestrzenie internetowe na testowanie psich produktów. Tutaj można znaleźć dziesiątki testów, porównań i recenzji gadżetów, czy sklepów. Z doświadczenia wiemy, że opis producenta to za mało, bardziej liczymy się z recenzją osoby, która sama wypróbowała interesujący nas produkt.
W ten sposób pies otrzymał prawo wyboru, a człowiek liczy się z jego opinią. Niesamowite!

Pies stał się takim samym konsumentem, jak np.dziecko.

Psia fotografia

Tylko czekać aż wikipedia poda definicję tego odłamu fotografii.
Coraz więcej zapeleńców z aparatami idzie w tym kierunku i zaczyna specjalizować się w robieniu zdjęć zwierzętom (zwłaszcza psom).
Do niedawna niedoceniana, podobnie jak fotografia ślubna, psia fotografia już na dobre zagościła w przestrzeni kultury popularnej.

Gdzie się nie rozejrzę, widzę plakaty, reklamy i produkty z wizerunkiem psów. Psie pyski są wszędzie i to w coraz lepszej jakości i ciekawszych sytuacjach.

Ludzie chętniej oddają swoje psy w ręce profesjonalistów, których prace śmiało mogłyby trafiać na ściany poważnych galerii.

Wystarczy zajrzeć tu, tu albo tu, żeby przekonać się, że psia fotografia to sztuka, która głęboko wgryzła się we współczesny krajobraz i świetnie się w nim komponuje.

Sztuczki

Kiedyś szkolenie psa, a właściwie tresura, ograniczały się do kilku podstawowych elementów związanych z posłuszeństwem i obronnością. Wyszkolony pies był zwierzęciem wykorzystywanym przede wszystkim w policji i wojsku. Oczekiwano od niego zrównoważenia i poprawnego reagowania na zestaw podstawowych komend.

Zmieniły się czasy, świadomość ludzi i rola psa w społeczeństwie.

Dzisiaj psy uczone są zawijać się w kocyk, przytulać misia, turlać się, albo puszczać nosem bąbelki w misce z wodą.

W ten sposób Zoe stała się ikoną w świecie psich tricków, a Jumpy wystąpił w dziesiątkach reklam, programach rozrywkowych i filmach. 

Pies podróżnik

Znana wszystkim Lassie pokonała kilkaset kilometrów, żeby na długo stać się symbolem książek, filmów i bajek. Jednak teraz wypada dosyć blado w porównaniu z Diuną (o tutaj), która w ubiegłym roku przemierzyła Himalaje, a teraz jest w drodze do Mongolii.

Wizerunek psa w popkulturze ewoluował tak szybko, jak jego możliwości. 

Ekstremalne psy

Są też jeszcze bardziej ekstrawaganckie formy spędzania czasu z psem.

Wiele subkultur i form aktywności otworzyło się na nowych uczestników i wpuściło psy w swoje szeregi.

Pewnie nikogo nie zdziwi pies w kajaku, pływający na SUPie, albo surfujący ze swoim ludzkim towarzyszem. Ale tych dziedzin jest coraz więcej. Z psem można uprawiać parkour, wspinaczkę, skoki spadochronowe, taniec, jeździć na desce, nartach, rowerze, hulajnodze i sam-jeszcze-nie-wiem-czym.

A po wysiłku, dla relaksu, doga czyli joga dla psów. 

My też lubimy wyzwania, dlatego próbujemy różnych psich sportów. W tym roku zaplanowaliśmy m.in. podróż z psem przez Szwecję na rowerach. Pewnie niedługo o tym napiszemy.

Rio jest typowo wodnym stworzeniem, więc w kolejne wakacjesprawdzimy jak to jest pływać na SUPie z psim załogantem. 

Sezon na kundla

Pozytywnym zjawiskiem jest szalejąca ostatnio moda na kundle. Nikt już nie ma wątpliwości, że schroniskowe psiaki są równie dobrymi kompanami, co ich hodowlani koledzy. Coraz więcej osób celowo podkreśla, że ich pies pochodzi z adopcji, żeby przełamać stereotyp „gorszego mieszańca”.

Nazywając psa kundlem (tutaj) stworzony został obraz psa ciekawego, dziarskiego i rezolutnego. A ewentualne problemy wychowawcze nie są sztucznie tuszowane i stanowią wyzwanie dla coraz ambitniejszych właścicieli.

Jedno jest pewne – pies, niezależnie od rasy czy jej braku, jest postacią kultową. 

Psy w naszym środowisku przestały być pociesznymi maskotkami, ukształtowanymi przez człowieka dla jego uciechy. Teraz pies to partner, towarzysz i przyjaciel. 

Psy są wszędzie.

migawki z życia codziennego

Debiut na DCDC mamy za sobą. Wystartowaliśmy z Rio w Toss&Fetch we Wrocławiu, ale nie będziemy chwalić się wynikami, bo nie ma czym.
Musimy popracować nad naszymi rzutami i nad psią łapalnością (głębszym chwytem dysku). Jednak to co w tym pierwszym razie było dla nas najważniejsze i udało się naszemu teamowi zrealizować, to element socjalizacyjny - pies był pięknie skupiony, nie był zestresowany, miał bardzo szybkie powroty.

nowe stacjonaty

Ostatnio los nam sprzyja - mamy bardzo dużo czasu dla psa, nawet śmiejemy się, że jeden pies to dla nas już za mało.

Oszczędzanie, oszczędzanie

Wiele godzin i równie wiele butelek wina poświęciliśmy na rozmowy o oszczędzaniu. Stworzyliśmy własną filozofię oszczędności, którą z powodzeniem praktykujemy. Ale nie bierzcie nas za parę centusiów, którzy liczą każdy grosz – to zdecydowanie nie w naszym stylu. Nasza definicja oszczędności tylko w niewielkim stopniu dotyczy pieniędzy.

Nie stać nas na kupowanie tanich rzeczy

Plany na 2014

W Chinach aktualnie obchodzony jest rok konia, a my spędzamy rok pod znakiem psa!

Postanowiliśmy skupić się nad psim rozwojem i poszerzaniem sportowych horyzontów. Ogarnęliśmy nasze ludzkie sprawy, które w 2013 zajmowały nam czas. Mamy za sobą przeprowadzkę do nowego mieszania i (częściowy) remont. Teraz nie ma wymówek. Jesteśmy ambitni i pewni siebie! Poza tym pies jest już dużym chłopcem, więc możemy podkręcić wymagania i zacząć regularne treningi.

Od kilku tygodni trenujemy OBI pod okiem Danusi z Agility de Luks. Wczoraj dowiedzieliśmy się, że w maju będą organizowane zawody obedience we Wrocławiu i poważnie zastanawiamy się na startem w grupie 0. Mamy jeszcze sporo do wypracowania, ale udział w zawodach pozwoli nam poczuć smak stresu i zapoznać psa z klimatem takiej imprezy.

Zaraz potem czeka nas wyjazd do Warszawy na LADC. Nauczymy naszego psa latać! Jesteśmy zapisani do grupy czerwonej, gdzie będziemy trenować pod okiem frisbowych gwiazd.

Jak tylko wrócimy z Warszawy, to znowu zaczniemy pakować plecaki, bo już 24 maja jedziemy do Złotego Stoku na Mistrzostwa Polski w Dogtrekkingu. Wystartujemy na krótszym dystansie (24km), żeby mieć siły na kolejne przygody.

Na początku czerwca w Sobótce u stóp góry Ślęży weźmiemy udział w Dogoriencie. Błądzenie po górach to nasza specjalność, więc na wszelki wypadek bierzemy ze sobą śpiwory.

W tym roku pierwszy raz wystartujemy w DCDC. We Wrocławiu zmierzymy się w Toss&Fetch, a w Poznaniu spróbujemy swoich sił w Mistrzostwach Dog Diving. To, że pies fantastycznie wskoczy do wody, to pewne, zastanawiamy się raczej, czy będzie chciał wyjść z tego basenu. 

W lipcu jedziemy nad jeziora, gdzie zamierzamy znaleźć albo zbudować odpowiedni pomost, na którym będziemy trenować z psem skoki do wody i plenerowe agility. 

Poza tym do tego czasu planujemy zakończyć nasz challenge z psią przyczepą, więc mamy nadzieję wybrać się z psem na rowerową eskapadę.

Ostatni zarezerwowany termin w naszym psim kalendarzu to wyjazd do Annówki na seminarium z Magdą Łabieniec. Czyli 5 dni treningów agility.

Oprócz tego planujemy wziąć udział w kilku imprezach biegowych (np. GO! Bieg w Parku Grabiszyńskim), a to pewnie dopiero mała cześć tego, co się wydarzy w tym roku.

Zazwyczaj ludzie planują rok na samym jego początku, jednak nasze plany dopiero teraz nabierają kształtów. Na bieżąco podejmujemy decyzje o kolejnych imprezach, na których zamierzamy się pojawić, więc wszystko rozwija się spontanicznie.

A to oznacza... Kilogramy smaczków, godziny szarpania, wieczne zakwasy i codzienne przygody. O rany! 



A teraz pora na film!
Za oknem szaro i deszczowo, więc trzeba się ożywić.

Nasz pies nie bawi się z innymi

Jedynak

-Ojej, jaki piękny pies! Cmok! Cmok!
-Proszę, niech go Pani nie woła.
-Ale dlaczego? Ja tak kocham zwierzęta! No chodź tu do mnie mały piesku.
-Bo ten pies ma grzyba!
-O! Fuj, a to nie. To lepiej zostań z panem.

Czasami to jest jedyne rozwiązanie.

Nasz pies nie bawi się z innymi, kropka.
I proszę nie pchać się ze swoim psem na nas. Proszę nie spuszczać na nas swojego niewybieganego psa. To, że spacerujemy po parku wcale nie znaczy, że chcemy szaleć z innymi psami. Proszę nie cmokać do naszego psa i nie wołać go, kiedy grzecznie siedzi.

Zależy nam na obniżeniu poziomu ekscytacji u naszego psa, a nie na jego pobudzeniu.

Poranek w parku. Pracuję z psem na polanie, na uboczu. Obroty, zostawanie w pozycjach, przywołanie, ignorowanie rozproszeń. Jest bosko.
Idzie pani z dobermanem. Wprost na nas. Doberman jest młody i chce się bawić, ciągnie do nas na smyczy. Rio zobaczył, ale zignorował dobermana. Pracujemy dalej.
Pani z dobermanem stoi kilka metrów od nas, doberman szaleje. Nadal pracujemy. Pani tupie nogą, doberman aż piszczy. Zniecierpliwiona pani pyta:
-Ten pies się bawi?
-No ze mną się bawi.
-Ale czy z psami się bawi!
-Nie, z psami się nie bawi.
-To będzie źle zsocjalizowany!
Pani odchodzi, ciągnąc za sobą szalejącego dobermana.

Co jest z tymi ludźmi?

Szał-ciał

Nie lubimy, kiedy nasz pies wpada w szaleńczą pogoń z innymi psami.
Po pierwsze dlatego, że jest to niebezpieczne. W tym chaotycznym młynie psy mieszają się ze sobą, nie kontrolują sytuacji, nie patrzą gdzie biegną, ani co robią. Nie myślą.
Po drugie dlatego, że nie ma w tym nic konstruktywnego. Zwłaszcza, kiedy psy tak się nakręcają, że nie można ich przywołać do siebie. Najłatwiej jest spuścić psy i czekać, aż wyżyją się wzajemnie.
To tak jakby psy do pralki wrzucić.

Rio ma swoich psich kumpli, z którymi lubi się bawić. Nie mamy też nic przeciwko nowym znajomościom. Chodzi o to, że nie dopuszczamy do tego, żeby nasz pies stracił mózg na widok innych psów. Pies łatwo się nakręca i zdarza mu się przekroczyć cienką granicę, która dzieli wspólną zabawę z innym psem od wrednego zaganiania wszystkiego co się rusza.
Dlatego kontakty z innymi psami staramy się ograniczać do przywitania i rozstania w emocjonalnie neutralnej atmosferze. Dzięki temu uczymy naszego psa, że drugi pies wcale nie musi oznaczać wielkiej gonitwy.

Jak kreatywnie zmęczyć psa?

Po prostu staramy się być dla psa bardziej atrakcyjni, niż cała reszta świata. Dlatego ćwiczymy z psem, wymyślamy dla niego nowe zadania i próbujemy swoich sił w psich sportach.

Gonitwa z innymi psami działa pobudzająco, co w przypadku naszego psa nie jest niczym fajnym, więc zaczęliśmy szukać sposobów na wyciszenie psa.

To jest bardzo ważne i przydatne w przypadku psów chorych, nadpobudliwych, reaktywnych, albo kiedy pies musi zostać sam w domu.

• Zamrażamy smakołyki (albo zabawki) i dajemy psu taką bryłkę lodu do zabawy.
• Intensywnie pachnące smakołyki (suszone żwacze wołowe, fuj!) owijamy papierem, albo pakujemy w kartony i kartoniki. Im więcej warstw tym lepiej. Dla utrudnienia całość owijamy jeszcze taśmą klejącą i dajemy psu. Ależ on walczy z taką paczką!
• Kong. I wszystko jasne.
• Garść karmy zawijamy w koc i zachęcamy psa do szukania. Pies wtyka ten swój długi nos w koc i kombinuje, jak to rozplątać.
• Zamykamy psa w przedpokoju, żeby nie podglądał i ukrywamy małe porcje karmy po całym mieszkaniu. Za nogą od krzesła, pod szafką, za drzwiami, na kartonie, w wannie. Mieszkamy w kawalerce, więc przestrzeń do poszukiwań jest ograniczona, ale wystarczy do schowania całej psiej kolacji.
• Na spacerze ukrywamy różne przedmioty w krzakach, albo ukradkiem upuszczamy zabawki lub części naszej garderoby, żeby zaskoczyć psa okrzykiem „Rio, szukaj!”. W trakcie takiego spaceru pies trzyma się bliżej nas, bo nie wie, kiedy znowu będziemy go potrzebować do poszukiwań.
• Jeszcze tego nie próbowaliśmy, ale pomysł jest rewelacyjny. Ukrywamy fragmenty gotowanego kurczaka (pasztetu, albo samodzielnie przygotowanej pasty) w korze drzewa! W różnych miejscach, różnych drzewach i na różnej wysokości. Ale pies będzie miał minę, jak znajdzie takie święte drzewo!

Warto spróbować, serio.

Niegrzeczne zabawy

Oho! Pies biega po mieszkaniu i kłapie paszczą w powietrzu. 

Mucha, albo pająk. Czyli wiosna się zbliża.
Zginiesz robaku!
Na początku jest pościg i ekscytacja, póki jeszcze ucieka. Potem robi się nieciekawie, bo już tylko drga nóżkami w miejscu, a nie biega.
Teraz to tylko można podrzucać w powietrze i atakować kiedy spada.
Beznadzieja.
A potem wyrzuty sumienia.

Taki wiosenny akcent, dla wszystkich właścicieli domowych drapieżników.

Kunopies

Zdychaj! Ty jenocie, szopie usuryjski, lisie japoński, kunopsie! Zdychaj, bo nikt cię tu nie chce.

Ostatnio przeczytałem artykuł na temat jenota o wymownym tytule Jenot – inwazyjny gatunek w Polsce.

Czytam, czytam i coś mnie poruszyło. Zdjęcie dołączone do tekstu wydało mi się wyjątkowo znajome.

Odrywam się od monitora i patrzę na mojego psa…

O raju! Mam w domu jenota!